هر زمانی که خورم باده به یاد تو خورم

و آب انگور شود سرخ تر از آب انار

زان شوم مست بدانگونه که در بیداری

می ندانم که به شیراز درم یا بلغار

هم به جای تو زنم بوسه به رخسار نگار

هی زنم ساغر و هی بوسه زنم بر رخ دوست

هی خورم باده و هی نقل خورم از لب یار