چون بهاران که سه مه آید و بربندد بار

چون بهار آمد و گل رست ز من دل ببرید

بی وفایی ز گل آموخت مگر یا ز بهار

بی وفایی گل آن بس که کند زود سفر

الغرض دلبرکی بود غزلخوان و لطیف

گلرخ و سرو قد و سنگدل و سیم عذار

به دو زلفش عوض شانه همه تاب و شکن