الغرض دلبرکی بود غزلخوان و لطیف

بی وفایی ز گل آموخت مگر یا ز بهار

بی وفایی گل آن بس که کند زود سفر

چون بهاران که سه مه آید و بربندد بار

گلرخ و سرو قد و سنگدل و سیم عذار

به دو زلفش عوض شانه همه تاب و شکن

به دو چشمش بدل سرمه همه خواب و خمار