کز چه رو می کند آن حرف دمادم تکرار

باری او بود بهرحال مرا مایه عیش

چه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار

هر شب از هجر سخن گفت و نمی دانستم

تا بهار آمد و گل رست و جهان گشت جوان

باد چون طره او شد به چمن غالیه بار

رفت و با لاله رخان دامن صحرا بگرفت