هر شب از هجر سخن گفت و نمی دانستم

که به گرد شکرین لعلش گردد هموار

باری او بود بهرحال مرا مایه عیش

چه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار

کز چه رو می کند آن حرف دمادم تکرار

تا بهار آمد و گل رست و جهان گشت جوان

باد چون طره او شد به چمن غالیه بار