که به گرد شکرین لعلش گردد هموار

گفتم این حرف دروغست و ندارم باور

تا شبی زلف و لبش دیدم و کردم اقرار

زانکه آن زلف سیه نیست از جراره

باری او بود بهرحال مرا مایه عیش

چه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار

هر شب از هجر سخن گفت و نمی دانستم