تا شبی زلف و لبش دیدم و کردم اقرار

زان شکر کژدم جراره همی گشت پدید

تا ازان شهر شکر کس نخرد بار به بار

گفتم این حرف دروغست و ندارم باور

زانکه آن زلف سیه نیست از جراره

که به گرد شکرین لعلش گردد هموار

باری او بود بهرحال مرا مایه عیش