زانکه آن زلف سیه نیست از جراره

تا ازان شهر شکر کس نخرد بار به بار

گفتم این حرف دروغست و ندارم باور

تا شبی زلف و لبش دیدم و کردم اقرار

که به گرد شکرین لعلش گردد هموار

باری او بود بهرحال مرا مایه عیش

چه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار