بیم آنست که من نیز بمانم ز مدار

آب از چهره هر کوکب من جاری شد

اشک در دیده هر ثابت من شد سیار

گاه آنست که من نیز در افتم به زمین

گفتم از رحمت او نیز بگویم سخنی

زهر را چاره بفازهرکنم باک مدار

سخن رحمت او را چو شنید از سر شوق