آب از چهره هر کوکب من جاری شد

آسمان گفت که قاآنی بس کن زنهار

ماه من تیره شد و زهره من گشت نژند

مهر من خیره شد و مشتری من بیمار

اشک در دیده هر ثابت من شد سیار

گاه آنست که من نیز در افتم به زمین

بیم آنست که من نیز بمانم ز مدار