ماه من تیره شد و زهره من گشت نژند

که نه افلاک و دو گیتی به رسول مختار

سخن از خشمش می گفتم یک روز به سهو

آسمان گفت که قاآنی بس کن زنهار

مهر من خیره شد و مشتری من بیمار

آب از چهره هر کوکب من جاری شد

اشک در دیده هر ثابت من شد سیار