که نه افلاک و دو گیتی به رسول مختار

شه پرستست بدانگونه که در غیبت شاه

آنچنان است که گویی بر شه دارد بار

نام شه چون شنود زانسان تعظیم کند

سخن از خشمش می گفتم یک روز به سهو

آسمان گفت که قاآنی بس کن زنهار

ماه من تیره شد و زهره من گشت نژند