سخن از خشمش می گفتم یک روز به سهو

آنچنان است که گویی بر شه دارد بار

نام شه چون شنود زانسان تعظیم کند

که نه افلاک و دو گیتی به رسول مختار

آسمان گفت که قاآنی بس کن زنهار

ماه من تیره شد و زهره من گشت نژند

مهر من خیره شد و مشتری من بیمار