ناخن خویش همی بیند و پندارد تیغ

گرد وی می کشد از آهن و فولاد حصار

بدسگال تو به هرجا که رود در خطرست

آنچه بیند نبود راه مگر وقت فرار

دست بر مژه خود مالد وانگارد مار

سایه خویش همی بیند و بگریزد ازو

گوید این لشکر میرست که آید به قطار