مهترا طرز سخن بین و سخن گویی نغز

که فروماند درگل قدمش چون مسمار

باری از بیم تو هرجا که رود در خطرست

هم مگر گیرد در سایه عفو تو قرار

که ز ابکار بسی بکرترند این افکار

همه اشعار من اندر همه آفاق پر است

ز آدمی گویی جاندارترند این اشعار