لغزنده بر او مردمک چشم ز صافی

یک باره سرین بود همه تا به کمر بر

چون چشمه خورشید سرینش به سپیدی

بس ناچخ الماس که می زد به بصر بر

چون گوی که لغزد بهکی صاف حجر بر

ماننده ماهی که ز نرمی جهد از مشت

می بجهد از آغوش چو گیریش به بر بر