یک باره سرین بود همه تا به کمر بر

وین نیست عجب زانکه توان بردبه حکمت

ز اعضای بشر راه به اعضای بشر بر

از ساق سپیدش چو فسراتر نگریستم

چون چشمه خورشید سرینش به سپیدی

بس ناچخ الماس که می زد به بصر بر

لغزنده بر او مردمک چشم ز صافی