پیداست ز چشمش که چو بیندکفل گرد

ماهی تو و آن به که رود مه به سفر بر

گفتا هله هشدار که این کهنه حریفیست

کش نیست دل از ذل معاصی به حذر بر

افتد لبش از وسوسه در بوک و مگر بر

او راست نشینی که بر او هست نشانها

همچون اثر گرز دلیران به سپر بر