نرمک سوی او رفت و زدش بوسه به بر بر

گفتم صنما این همه تهمت نتوان بست

بر شیخکی آزاده بدین جاه و خطر بر

زین گفته به خشم آمد و برجست و ز نیرنگ

پیمود مع القصه به غربیله و غمزه

جامی دو سه لبریز بدان شعبده گر بر

آهسته گرفت ازکف او شیخ و بپیمود