بدانش کنون چاره خویش ساز

بر افسون ما چیره شد بدگمان

بدو گفت شیرین که نوشه بدی

همیشه ز تو دور دست بدی

مبادا که آید به دشمن نیاز

چو روشن شود دشمن چاره جوی

نهد بی گمان سوی این کاخ روی