مبادا که آید به دشمن نیاز

بدو گفت شیرین که نوشه بدی

همیشه ز تو دور دست بدی

بدانش کنون چاره خویش ساز

چو روشن شود دشمن چاره جوی

نهد بی گمان سوی این کاخ روی

هم آنگه زره خواست از گنج شاه