هر گه که کنم وصف لب و زلف تو تقریر

از ناله من مهر تو با غیر فزون شد

الحق خجلم از اثر ناله شبگیر

ریزد ز زبانم شکر و مشک به خروار

وز آتش شوقی که بود در نی کلکم

نبود عجب ار نامه بسوزد گه تحریر

با قامت یاری چو تو گیتی همه کشمر