بر آن صفت که ز پهلوی سر دو گوش حمیر

دو ترک بر سر من تاختند با دو عمود

که راست گفتی آن هر دو منکرند و نکیر

سطبر سبلت هریک گذشته از بر دوش

ز هول سبلتشان راستی بترسیدم

به غایتی که شدم مبتلای رنج زحیر

کشان کشان من و آن طفل ساده را بردند