به غایتی که شدم مبتلای رنج زحیر

سطبر سبلت هریک گذشته از بر دوش

بر آن صفت که ز پهلوی سر دو گوش حمیر

ز هول سبلتشان راستی بترسیدم

کشان کشان من و آن طفل ساده را بردند

به سوی حضرت قاضی که تا کند تعزیر

چو دیده بر رخ اقصی القضاه کردم باز