چو دیده بر رخ اقصی القضاه کردم باز

به غایتی که شدم مبتلای رنج زحیر

کشان کشان من و آن طفل ساده را بردند

به سوی حضرت قاضی که تا کند تعزیر

شناختم به فراست که هست ز اهل سعیر

به پیش رفتم و آهسته گفتمش در گوش

که ای به فضل و عدالت به رو زگار شهیر