که ای به فضل و عدالت به رو زگار شهیر

چو دیده بر رخ اقصی القضاه کردم باز

شناختم به فراست که هست ز اهل سعیر

به پیش رفتم و آهسته گفتمش در گوش

تویی که تعبیه گشتست در محاسن تو

قضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر

مرا و یار مرا وارهان ازین غوغا