قضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر

به پیش رفتم و آهسته گفتمش در گوش

که ای به فضل و عدالت به رو زگار شهیر

تویی که تعبیه گشتست در محاسن تو

مرا و یار مرا وارهان ازین غوغا

دو بدره از من و یک بوسه زو به رشوه بگیر

به جیب فکرت سر برد و از نشاط نمود