دو ترک سفله دویدند پیش کای قاضی

که آنچه گفت فلان خالی است از تزویر

حدیث دیده رهاکن که هیچ نشنیدیم

جز آنکه طفل ز دل برکشید ناله زیر

مرین دور از عدالت بکش ببند و بگیر

مگر ندانی کاین کهنه رند شیرازی

چسان ز شست شبق بر نشانه راند تیر