مرا و یار مرا هر دو برد پیش و نشاند

چنانکه گاهی تسبیح گفت و گه تکبیر

چو مرد و زن همه رفتند و بزم خالی شد

نهفته بر رخ آن شوخ دید خیراخیر

گرفت داد دل از بوسه زان بت کشمیر

چنان به خرزه قاضی ز شوق رعشه فتاد

که از مهابت سلطان قلم به دست دبیر