به مدح او همه اطناب خوشترست ارچه

که آب خضر به خاکش نهاده روی نیاز

فرشته ایست عیان گشته در لبان بشر

حقیقتی است برآورده سر ز جیب مجاز

مثل بودکه ز اطناب به بود ایجاز

شهنشها ملکا شرح حال معلومست

از اینکه قافیه شعرکرده ام شیراز