مثل بودکه ز اطناب به بود ایجاز

فرشته ایست عیان گشته در لبان بشر

حقیقتی است برآورده سر ز جیب مجاز

به مدح او همه اطناب خوشترست ارچه

شهنشها ملکا شرح حال معلومست

از اینکه قافیه شعرکرده ام شیراز

به ری اقامت من سخت مشکلست از آنک