هر آنکه رخت به رضوان کشد ز درگه تو

عروس بخت تو را ملک روزگار جهیز

شکفته رویی تو شکر آورد ز شرنگ

ترش جبینی تو حصرم آورد ز مویز

چنان بودکه به بتخانه رو نهد ز حجیز

ز خنجر تو شود فتنه از جهان زایل

بدان مثابه که رفع صدع از گشنیز