چنان بودکه به بتخانه رو نهد ز حجیز

شکفته رویی تو شکر آورد ز شرنگ

ترش جبینی تو حصرم آورد ز مویز

هر آنکه رخت به رضوان کشد ز درگه تو

ز خنجر تو شود فتنه از جهان زایل

بدان مثابه که رفع صدع از گشنیز

به غیر سبزه ی تیغت که سرخ روست ز خون