کسی ندیده شقایق برآید از شملیز

ز خنجر تو شود فتنه از جهان زایل

بدان مثابه که رفع صدع از گشنیز

به غیر سبزه ی تیغت که سرخ روست ز خون

دلت به گاه کرامت محیط لولوزای

کفت به وقت سخاوت سحاب گوهرریز

به عزم سیر ثریا اگر ز عرصه خاک