گه نخجیر نسرین فلک را بر درد بازش

جمال چهره هستی ضمیر عالم افروزش

کمال اوست چرخ و نقطه اوجش بود قبضه

دوگوشه او دو قطب زه مجره جرم خور توزش

به گاه صید شیر آسمان را بشکند یوزش

هزاران گنج را از جود در آنی بپردازد

کندشان پر همان دم باز تیغ گنج اندوزش