به گاه صید شیر آسمان را بشکند یوزش

کمال اوست چرخ و نقطه اوجش بود قبضه

دوگوشه او دو قطب زه مجره جرم خور توزش

گه نخجیر نسرین فلک را بر درد بازش

هزاران گنج را از جود در آنی بپردازد

کندشان پر همان دم باز تیغ گنج اندوزش

بود مکیال میکائیل دست رزق بخشایش