شود شیرین کلامیها ز لعل دلکشش ظاهر

مرا دردی بود در دل که جز غم نیست درمانش

فدن روس و عارض گل خط سعزه اس و لب غن چه

بود خود گلشن خوبی چه حاجت سیر بستانش

همانا تنگ شکر هست پنهان در نمکدانش

سلامت را دعاگفتم ز شوق چشم بیمارش

چو باران گریه سرکردم ز هجر لعل خندانش