دل و دین برد پنهانی جمال آشکار او

چو باران گریه سرکردم ز هجر لعل خندانش

ز حیرانی گریبان را نمودم چاک تا دامن

چو دیدم کافتابی سر زد از چاک گریبانش

ره جان آشکارا زد اشارتهای پنهانش

کمان ابروانش کرده در زه تیر مژگان را

چسان یابد رهایی مرغ جان از زخم پیکانش