عمود آهنین پتک و سر بدخواه سندانش

کشد برق سنان شعله برآرد رعد کوس آوا

اجل ابری شود باران سهام کینه بارانش

بیاویزد هوا چون کاوه نطع گرد از دامن

فریدون وار گرز گاوسر را چون فرود آری

شود مغز سر ضحاک تازی خرد بارانش

و گر افراسیاب ترک گردد با توکین آور