کشانی اشکبوست را اجل در برکشان آرد

گریزاند دو نوبت هفتواد از ملک کرمانش

تو آن شیری که گر با هفتواد چرخ بستیزی

بیندازی چو لاش مرده اندر پیش کرمانش

که تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش

ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش