که تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش

تو آن شیری که گر با هفتواد چرخ بستیزی

بیندازی چو لاش مرده اندر پیش کرمانش

کشانی اشکبوست را اجل در برکشان آرد

ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش

زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان رو