که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش

کشانی اشکبوست را اجل در برکشان آرد

که تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش

ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان رو

که این را چار مه وان را مهی وان نیز نقصانش

به عهد انتقامت گر بدرد شیر آهو را