زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان رو

که تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش

ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش

که این را چار مه وان را مهی وان نیز نقصانش

به عهد انتقامت گر بدرد شیر آهو را

به سنگ دادخواهی بشکنی درکام دندانش