که این را چار مه وان را مهی وان نیز نقصانش

ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش

زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان رو

به عهد انتقامت گر بدرد شیر آهو را

به سنگ دادخواهی بشکنی درکام دندانش

شها تا درفشان گردیده در مدح تو قاآنی