ز شور باده درغم فرو رفت آنچنان در غم

چه داند حال مستی خاصه در بر هرکه جانانش

کله پرتاب کرد از سر قبا بیرون نمود از بر

بناگه صبح صادق سر زد از چاک گریبانش

که خاطر شد ز غم در هم چو گیسوی پریشانش

همی هر لحظه مروارید می بارید بر دامان

چنان کز اشک غلطان رشک عمان گشت دامانش