که خاطر شد ز غم در هم چو گیسوی پریشانش

کله پرتاب کرد از سر قبا بیرون نمود از بر

بناگه صبح صادق سر زد از چاک گریبانش

ز شور باده درغم فرو رفت آنچنان در غم

همی هر لحظه مروارید می بارید بر دامان

چنان کز اشک غلطان رشک عمان گشت دامانش

چنان هر لحظه خشم آلود برگردون نظرکردی