که گویی جز بخشت کینه ننهادند بنیانش

گهی بر لب حکایت از مسیر تیر و بهرامش

گهی بر لب شکایت از مدار مهر و کیوانش

بگفتمش از چه مویی گفت ازین گردون گردنده

جفاگاهی بر احرارش ستم گاهی بر ابرارش

نه آگه کس ز هنجارش نه واقف کس ز سامانش

بمیزد موش بر زخم پلنگش تا چرا زینسان