جفاگاهی بر احرارش ستم گاهی بر ابرارش

گهی بر لب شکایت از مدار مهر و کیوانش

بگفتمش از چه مویی گفت ازین گردون گردنده

که گویی جز بخشت کینه ننهادند بنیانش

نه آگه کس ز هنجارش نه واقف کس ز سامانش

بمیزد موش بر زخم پلنگش تا چرا زینسان

بود با شیر مردان گربه حیلت در انبانش