بود با شیر مردان گربه حیلت در انبانش

جفاگاهی بر احرارش ستم گاهی بر ابرارش

نه آگه کس ز هنجارش نه واقف کس ز سامانش

بمیزد موش بر زخم پلنگش تا چرا زینسان

نگاری چون مرا دارد همی چون مهر و مه عریان

که چون من مهر و مه باد از لباس نور عریانش

همی هر دم ز خون دل مرا نزلی نهد بر خوان