غساله یی بود از نطق جوی تسنیمش

سرای اوست بهشتی که چرخ رضوانش

ذلیل تر بود از خاک جسم بدخواهش

عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش

سلاله یی بود از خلق باغ رضوانش

نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافش

روان به جسم ممالک چو روح فرمانش